Die stem van Suid-Afrika

Uit die blou van onse hemel,
uit die diepte van ons see;
Oor die xe9wige gebergtes
waar die krans antwoord gee;
Deur ons vxe8r verlate vlaktes
met die kreun van ossewa
Ruis die stem van Suid-Afrika.

Ons sal antwoord op jou roepstem
ons sal offer wat jy vra:
Ons sal lewe, ons sal sterwe
ons vir jou, Suid-Afrika!

In die merg van ons gebeente,
in ons hart en siel en gees,
in ons roem op ons verlede,
in ons hoop op wat sal wees,

In ons wil en werk en wandel,
van ons wieg tot aan ons graf
Deel geen ander land ons liefde,
trek geen ander trou ons af.

Vaderland! ons sal die adel
van jou naam met ere dra:
Waar en trou, as Afrikaners
kinders van Suid-Afrika.

1 januari 2008.

Een nieuwe start, een nieuw jaar. Aan alle bezoekers van deze site een leven vol liefde en geluk gewenst. Oudejaarsavond heb ik thuis doorgebracht, gekluisterd voor de buis, met Paul de Leeuw in mijn gezelschap. Een 45 jarige Nederlandse homo zonder complexen die er telkens weer in slaagt als een wervelwind meer dan een uur lang door zijn publiek te razen. Zonder complexen is inderdaad de beste omschrijving voor zijn optredens. Geen betutteling, recht door zee, gewoon op zijn ‘Pauls’ de kat de bel aanbinden. Gaat het over een kinderdroom, homosexualiteit of een burenruzie, geen enkel onderwerp zal hij uit de weg gaan, en het op zijn eigen manier brengen als een volleerde entertainer. Geen ‘politiek correct’ gezeik bij Paul de Leeuw, maar gewoon 100 % ontspanning en plezier. Altijd heeft hij gasten, is het nu Sinterklaas , de kerstman of xe9xe9n of andere celibrity, hij slaagt er in de lachers op zijn hand te krijgen. Paul de Leeuw, daar ben je fan van, of je haat hem, volgens mij is er geen gulden middenweg. Ik, als Vlaming, kies voor het eerste. En in het weekend denk ik, Mooi, weer de Leeew.

DE AANSLAGEN.

Het boek, Hitler, de aanslagen , is sedert een tijdje in mijn bezit, en ik moet toegeven, het is goed geschreven. Voor alle duidelijkheid en speciaal voor alle politiek correct denkenden, dit boek is gxe9xe9n verheerlijking van een vleesgeworden monster. Integendeel. het is een stukje politieke geschiedenis die beschrijft hoe de fxfcher in totaal 42 aanslagen overleefde. Elke aanslag werd gepleegd door mensen die elk op zich hun eigen motivatie hadden. Het is ongelooflijk hoe deze dictator ooit aan de macht is kunnen komen. In de jaren dertig waren er immers al meerdere goed geplande aanslagen, maar alleen door technisch falen, onkunde of gewoon door een portie (on) geluk, werd elke daad op zich alleen maar voer voor de geschiedenisboeken. Dit,als een politieke thriller omschreven boek, door Roger Moorhouse geschreven, is meer dan zomaar een manuscript, maar het resultaat van jarenlange research. Hier staat de gewone man centraal en krijgen we ook een objectief beeld van wat zich in die tijd afspeelde. Een aanrader.  

29 december 2007.

Na een nachtje werken op het CIC Brussel heb ik nauwelijks drie uur geslapen. Omstreeks 13.15 uur was ik al present in residentie De Gulden Sporen  voor nog een heel moeilijke taak. De serviceflat, die pa nooit zal betrekken, dient te worden leeggehaald. Daar sta je dan, tussen dozen vol emoties, elk met hun eigen verhaal. Een jachttafereel herinnert me aan de 24 jaar dat ik thuis heb gewoond, in Kortrijk. Een lege verpakking van een telefoonoperator aan de eerste GSM die mijn ouders gebruikten. En zo gaat het verder, materialen, serviezen, voor de opkoper een bron van inkomsten, voor mij telkens opnieuw herinneringen aan vroegere en soms betere tijden.
Het is een beetje afscheid nemen, afscheid van een tijdperk, van een leven dat nooit meer terugkomt. Er blijft een leegte achter, ja, en de vraag is of die ooit nog opgevuld kan worden. Nu is het tijd om opnieuw een start te nemen, een nieuw leven te beginnen, zonder vader of moeder. De tijd is aangebroken om verwaterde (vriendschaps)banden weer aan te scherpen, om nieuwe vriendschappen te ontdekken. Dit afscheid is niet echt een vaarwel, maar een nieuwe start geworden.

.COM

Eindelijk ben ik er aan begonnen: mijn eerste echte website. De eerste pagina is al gepubliceerd en binnenkort kan je andere informatie vinden op mijn site. Sommigen vragen zich af waarom er .com staat. Simpel, .VL heb ik niet gevonden, meer moet er niet achter gezocht worden. Op deze site is het de bedoeling dat alleen echt literaire zaken aan bod zullen komen, zoals boekbesprekingen, recensies en natuurlijke alle commentaren over mijn eigen werk. De bezoeker zal kunnen meevolgen hoe ver het met een boek staat, zal nieuwigheden ontdekken, kortom, ik heb grootse plannen. Uiteraard is alle begin moeilijk, en ik moet toegeven dat op de hoofdpagina er al een fout staat. Maar geen nood, ik ben er van overtuigd dat heel binnenkort Peter of Flippo mij wel op weg zullen helpen om deze site uit te bouwen zoals het hoort. Wat de foto’s betreft die gepubliceerd werden, kan ik kort zijn. Mijn vader neemt een prominente plaats in. Verder zie je mij met de Vlaamse en Nederlandse vlag, als huldebetoon aan alle Nederlandse en Vlaamse auteurs. Tenslotte zijn er de omslagen van de boeken "de klokkenluider" en "de nacht van de kraai". Maar zoals ik zei alle begin is moeilijk, en ik heb geduld. Binnenkort wil ik dat hij er echt staat, de site vanbossele.com .

Prinsessen bestaan!

Of toch zeker keukenprinsessen. Gisteren, Kerstdag, was ik uitgenodigd bij Veerle en Kris, samen met de rest van de Dieryncks. Het was een lichtpunt in deze periode, zo enkele uren bij mijn schoonzusje te vertoeven. Ze had zich weer uitgesloofd, zoals altijd trouwens, en we werden vergast op veel lekkers. Champagne met verschillende uitmuntende hapjes, parelhoen met bijpassende saus en fruit en ijsdessert erbovenop. Niets van traiteurs of zo, maar Veerle gewoon zelf in de keuken, en dat ze het kan, heeft ze weeral bewezen. Dergelijke momenten zijn in feite onschatbaar, en pas na een zwaar verlies beseft men dat het net een dergelijk samenzijn is, dat iemand opnieuw energie kan geven. Ik zie uit naar volgende week voor een nieuw samenzijn bij moe en va in Roeselare, waar de bende van gisteren weer van de partij zal zijn. En zo zullen we ons stilaan slepen naar het nieuwe jaar, vol goede voornemens, nieuwe beloftes. Exe9n voornemen ga ik wel uitvoeren: meer tijd maken voor Veerle en Kris, Annelien en Marieke, want de afstand mag geen excuus meer zijn om elkaar weinig te zien. En natuurlijk vergeet ik de rest ook niet. Maar gisteren, in Torhout, was voor mij even genieten in een donkere periode. Daarom ben ik nu zeker: prinsessen bestaan toch, en niet alleen in sprookjes.

WINTER WONDERLAND.

24 december 2007. We zitten op de vooravond van Kerstmis, traditioneel een feest vol pakjes en sfeermuziek , een avond waarvan verondersteld wordt dat iedereen eens extra zijn best doet. Volgende week is het de week van de goede voornemens. Voor mij is het vanavond een avond van droefnis en dankbaarheid. Er zullen tranen zijn omdat het de eerste kerstmis is zonder mijn ouders dewelke dit jaar in zes maanden tijd beiden gestorven zijn. Maar er zal vooral ruimte zijn voor dankbaarheid.
Ik wil Peter en Gerry danken, Anne, Speedy, Anke, Andrxe9, Filip en nog vele andere collega’s voor het feit dat ze, in voor mij moeilijke omstandigheden, elk op hun manier hebben getoond dat ze meer waren dan zomaar "collega’s". Zij zijn voor mij de motivatie om er vanaf 27 december opnieuw tegenaan te gaan. Ik ben dankbaar dat ik er toch zelf nog ben, dat ik enkele heel goede vrienden heb in Nederland, maar vooral wil ik dankbaar zijn voor wat ik heb. Kerstmis is voor mij geen "Christelijk" feest, maar een symbool van liefde en vriendschap. Ik wens aan allen die liefde en vriendschap toe, maar vooral dat het alle dagen een beetje Kerst zou kunnen zijn.

Een rondje cyberpesten.

Een viertal maanden geleden zette ik, dank zij een attente collega, de eerste pasjes op het WIKIPEDIA net. Het geheel wordt voorgesteld als een soort encyclopedie waarbij mensen hun kennis aan elkaar doorgeven, evenwel op voorwaarde dat die objectief is, niet racistisch enz. Logisch. Zogenaamde "gebruikers" zijn de waakhonden van het geheel. Ook logisch. Tijdens het surfen zag ik onder de rubriek "Vlaamse auteurs" mijn naam staan, en ik dacht dat een autobiografie en de korte inhoud van mijn boek dat ging verschijnen al een eerste bijdrage zou zijn. Helaas, buiten de waard gerekend. Zonder enige opgave van redenen werden de artikels verwijderd.
Als we echter een beetje grasduinen in Wikipedia, dan zien we al vlug dat er honderdduizenden klachten zijn van mensen die protesteren tegen de willekeur. Zo is er een "gebruiker" die enkele namen schrapt van een overzicht van… bestaande pianisten. De auteur ervan is iemand die het kan weten, maar omdat zijn gegevens blijkbaar nog niet in de Engelstalige encyclopedia staan, wordt dus aangenomen dat ze fout zijn. Toevallig of niet, Vlaams Nationale Auteurs worden ook niet opgenomen (of althans geen overzicht of artikels ervan).
Zou Wikipedia nu ook al lijden aan xe9xe9n of andere vorm van politiek correcte hoogheidswaanzin? Of is in sommige gevallen gewoon sprake van censuur? Misschien toch eens nadenken vooraleer men poogt iets te publiceren on the World Wide Web.

De verloren Kerstgedachte.

Mark sleepte zich versuft huiswaarts en zag het kleine, gezellige cafeetje op de hoek van de straat, ergens in een klein polderdorpje, waar twee sympathieke jonge mensen probeerden hun brood te verdienen. x93Sfeer- en eetcafxe9x94 stond in gouden letters op het rode uithangbord. Misschien kon een koel pintje of een glaasje rode wijn de zwartgallige gedachten verdrijven die zich als een waas rondom hem hadden getrokken. Gezeten op het terras, of turend door het raam zou hij nog kunnen genieten van de zonsondergang die er zat aan te komen. De eenzame man fleurde op door het mensjeskijken, individuen of groepjes, allen gehaast, zich reppend naar een doel, een plaats, een klein puntje in hun bestaan. Het was vier en twintig december, de avond waarop de geboorte van de Messias werd herdacht. Hij kreeg een wrang gevoel. Voor de zesde keer na het overlijden van zijn echtgenote, met wie hij twee en vijftig jaar lief en leed had gedeeld, zou hij alleen zitten, in de versleten fauteuil aan de open haard die sedertdien niet meer had gebrand. Misschien kon hij hier in het cafxe9 nog een beetje warmte en vriendschap vinden.

Vermoeid opende hij de deur, xe9xe9n blok ellende, die als het ware alle lasten van deze wereld op zijn frxeale schouders tornde. Voor hem geen witte kerst, geen cadeautjes onder de boom, geen bezoek, alleen een allesoverheersende kilte, een leeg gevoel. Hij had gevochten tegen de draak van de eenzaamheid, maar langzaam maar zeker was hij in een zwart gat gevallen. Verveeld keek de herbergier naar de klok die langzaam naar zes uur was gekropen, en naar de gebochelde figuur in zijn versleten jas, die als het ware smeekte om aandacht en liefde. Nog xe9xe9n consumptie kon hij krijgen, en dan was het gedaan. De feestdis wachtte met gevulde kalkoen en gegratineerde oesters vooraf, en de jonge uitbater was niet van plan dit jaar overuren te kloppen voor enkele eurox92s meer. Exact twee en twintig minuten later schreed de eenzame man naar zijn kleine huisje aan het marktplein. Onderweg zag hij overal lichtjes en kaarsjes branden, en kleine sterren fonkelden in de gitzwarte nacht. Hij opende de krakende deur van zijn woning, en de kilte kwam hem tegemoet. Hij had geen geld meer gehad om mazout te kopen voor zijn centrale verwarming, en het enige dat hem nog restte, waren de grauwe dekens op zijn bed dewelke eventueel voor enig soelaas konden zorgen. Hij kroop onder de wol, verpletterd door de eenzaamheid. Mark dommelde weg in een tijdloze droom, ver verbannen van de kerstgedachte, het feest van het leven. Voor hem geen goede herder, geen blijde boodschap, geen geboorte maar een allesoverheersend gevoel van verslagenheid.

Plots rinkelde de deurbel drie maal. Hij schrok wakker. Het was tien voor tien in de avond. In de verte hoorde hij het gezang van enkele kinderen in xe9xe9n van de arbeiderswoningen, hun manier van feestvieren. Hij sleepte zich naar de deur dewelke hij met een zwier opende, en tuurde in het niets. Nergens was iemand te zien, geen ander geluid dan de zingende families was te horen. Plots viel zijn oog op de grote doos die voor zijn deur stond. Bevend sleurde hij ze naar binnen, en opende ze. Tranen welden op. Erin zaten enkele oesters, gevulde kalkoen en een chocolademousse. Twee flesjes Orval, zijn lievelingsbier, maakten het feestmaal compleet. Een klein briefje voltooide het geheel: x93Ik was vergeten wat de kerstgedachte was. Tot morgenx94. Toen begreep Mark wie de nobele gever was geweest. De jonge uitbater van het kleine cafxe9 op de hoek had de gedachte van Kerstmis opnieuw ontdekt.

HET EINDE VAN EEN STRIJD.

Na een maandenlange strijd is mijn papa vertrokken voor zijn laatste reis. Hij vertrok gisterenmorgen om 04.00 uur naar moeder. Tot de laatste moment is hij een sterk man geweest, en samen hebben we geprobeerd de vijand, kanker, genaamd te verslaan. Het is helaas niet gelukt. Van overal stromen nu de betuigingen van rouw en steun binnen, en het doet deugd te weten niet alleen op deze wereld te staan. Mieke de Loof, Vlaams Misdaadauteur, stuurde me de onderstaande tekst door, een gedicht van een moedig man die op kerstavond 1943 in een concentratiekamp zat. Bij het lezen kreeg ik de tranen in mijn ogen, want dit was wat ik altijd wilde zeggen toen ma gesttorven was, maar soms niet kon. Mieke, bedankt. Maar ook jij Peter, Anke,Veerle en Luk, en de vele anderen voor de steun in deze moeilijke dagen. Maar wees gerust, de Leeuw zal blijven klauwen op het gele veld ondanks alles.

Als je van iemand houdt
en je bent van hem gescheiden,
kan niets de leegte van zijn afwezigheid vullen.
Je moet dat niet proberen,
je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.
Dat klinkt erg hard maar het is ook een grote troost,
want zolang de leegte werkelijk leeg blijft,
blijf je daardoor met elkaar verbonden.

Het is fout te zeggen: God vult die leegte.

Hij vult ze helemaal niet, integendeel.

Hij houdt die leegte leeg en helpt ons zxf3

de vroegere gemeenschap met elkaar te bewaren,

zij het dan ook in pijn.

Hoe mooier en rijker de herinneringen

des te moeilijker de scheiding.

Maar dankbaarheid verandert de pijn van de herinnering

in stille vreugde.

De mooie dingen van vroeger zijn geen doorn in het vlees

maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt.

Je moet zorgen dat je niet in je herinneringen blijft graven

en je erin verliest.

Een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor,

maar alleen op bijzondere ogenblikken.

Buiten die ogenblikken is het

een verborgen schat, een veilig bezit.

Dan wordt het verleden een blijvende bron

van vreugde en kracht.

Kerstavond 1943